داخل دانشگاه مشکل زیادی ند
اشتم.بیشترافرادمن رامیشناختند.چه استاد وچه دانشجو.اوایل سرم خیلی شلوغ بود.هر لحظه یک نفردر موردموفقیت هایم می پرسید.
من هم با آب وتاب شروع به تعریف می کردمواز این دربه آن در می پریدم.کمکم منم یک صحنه تکراری شدم وزندگی عادی ام آغاز گشت.از این وضعیت راضی بودم.توی کلاس تنها می نشستم وبعد از کلاس هم هرچه سریعتر،برای مطالعه بیشتربه
طرف کتابخانه میرفتم.سوالات اساتید رابه راحتی پاسخ میدادم وگاها چیزهایی می پرسیدم که بعضی از جواب دادنش عاجز می ماندند.احساس می کردم با این شیوه لطفی در حق اساتید میکنم،چون باعث می شدکه احساس نیاز به مطالعه بیشتر نمایند.اما، دریغ ! که من هنوز هم انسانها را به درستی نشناخته بودم.حسادت وتنفر تنها چیزی بود که نصیب من شد.چون درسخوان بودم با همکلاسها دشمن شدم وچون بیش از ظرفیت می پرسیدم،ازطرف اساتید رانده شدم.حال موجودی گوشه گیر ومنزوی؛ که به یک ماسین مطالعه مبدل گشته بود ؛شده بودم.افسوس با وجود تمام مطالعات وادعا ،بالاخره من هم اسیر دنیای ماشینی انسان ها شده بودم. تبدیل شدم به یک " حمال کتاب " .یک حمل کننده ارزان.هرروزصبح کلی کتاب وجزوه بار می کردم،به دانشگاه می آمدم وعصربا کوله باری از خستگی به خوابگاه باز می گشتم
***
زندگی در خوابگاه هم خودش تجربه جالبی بود.حیات در کنار انسانهایی که یا عاشق بودند،یا دیوانه ویا معتاد.هرروز یک برنامه.تا میرسیدند:اول خواب.بعد غذا وسپس وراجی!دست آخر ؛دهانی خسته وچند نفر آدم 
که سرششان از وراجی پر بودوحالا جان می داد برای خوابیدن ودوباره صبحی دیگر
عاشق ها که چشمانشان به طاق بود.یا گوش به ضبط بودند،یا زیر لب زمزمه می کردند؛ذکر محبوب.کارهایشان مشخص نبود.یک وقت سر شب پیدایشان می شد،لبخند می زدند.سری بعد زودتر از همه با چشمانی اشکبار در گوشه ای کز کرده ،مشاهده می شدند.برنامه شان مبهم بود.با یک کلمه قهر می کردند وبا کلی التماس آشتی.کلا شخصیت مجذوبی نداشتند.شش ماه بعد هم عشق وعاشقی فراموششان می شدوبعدازمدتی دوباره روزازنو،روزی از نو
وضع بی خیالها کمی بهتر بود.حداقل مزیت اینها،اخلاق ثابتشان بود.چیزی برایشان مهم نبود.مشکلات اصلا رویشان تاثیر نداشت.گویی آنچه درک کرده بودند،فقط خنده بود وخنده.به قول معروف نافشان را با خنده بریده بودند.گرسنه می ماندندريالکتکی خوردند ،نمره شان کم می شد،مشروط می شدند؛اماانگار نه انگار.همچنان استوار ایستاده بودند وجوابشان یک چیز بود: بی خیال.آدمهایی الکی خوش که به نظر می رسید فقط برای فرار از مشکلات اطرافشان ،خود را به بی خیالی زده بودندوهیچ حربه ای هم جز خنده نداشتند.به قول خودشان: "" بی خیال فرش،دنیا پره موکته ""
معتادها هم دسته های مختلفی داشتند.یک سری معتاد چایی بودندوبرخی غذا.عدهای دودی بودند و یک سری افیون.آدمهایی که یک جز جدایی ناپذیرزندگی شان یکی از اینها بود.تا با آن بودند در اوج بودند.درآسمانهاقدم میزدند،شاد وشنگول.می گفتند،می خندیدند وبا همه بودند.اما ،وای به آن روزی که به آن نمی رسیدند؛داد،فریادوعصبانیت.بعد هم رعشگی ولرز.اینها نتیجه دل بستن به چیزهایی بود که آخرشان عبث بود.افرادی که هیچ هدفی برای خود نداشتندزندگی شان را دربیهودگی بنا نهاده بودند.خانه هایی پوشالی ،بی پایه وسست بنیان.پایه هایی که با یک باد خم می شدندوهرلحظه ممکن بود بلرزند وبریزند
تنها چیزی که وجود نداشت ؛ًعلم ونحصیل بودچیزی که گویی از یادها رفته بودوفقط در قفسه های خاک خورده می شد نمودش را دید .در اعماق اذهان غبار گرفته دانشجو.د
ر این محیط من بودم وانبوهی از کتب واین تفکر که چگونه می توان درس خواند،پژوهش کرد وتحقیق نمود.گمگشته های یک کشور
به یاد یکی از سوالات معروفی افتادم که قبلا به ذهنم خطور کرده بود.اما جوابی برایش نیافته بودم. - چرا جهان سومی هستیم ؟؟ حال،پاسخ پیش رویم بود.کار دانشگاه تولید علم بود وانسان سازی،نه محوریت خواب وخور.از کشوری که وضع دانشگاهش به این صورت بودچیزی جز جهان سومی نمی شد انتظار داشت.تنها چیزی که از گفتن این حرف ها عاید من می شد تمسخر بود ومضحکه... -بچسب به کتابها.آنقدر خرخوانی کن تا ببین
یم کجا را می خواهی بگیری.بدبخت بگذار مدتی بگذرد،فعلا صفر کیلومتری. از این حرفها بسیارنصیبم شد؛چن خواستم کمی در مورد بدبختی جامعه ام بیندیشم.اما،اینهانمی توانست مرا از رسیدن به هدفم باز دارد.هدفی که مقدس بودوطی آن بسیار سخت می نمود.اما ،اراده من قوی تر از مشکلات بودومی توانست همه را از میان بردارد.پس بی توجه به این صحبت هابه کار خویش ادامه می دادم.روزها می گذشت ومن همچنان سرسختانه ادامه میدادم.چند پژوهش موفق انجام دادم اما یا به نام دیگران ثبت شد ویا،اهمیتی به آنها داده نشد
چشمانم را باید بیشتر باز می کردم؛بیشتر دقت می نمودم. چه چیز در دانشگاه بیش از همه اهمیت داشت؟؟ باید به دنبال آن می رفتم.چیزی که می توانست مرا به اوج برساند
***
یک سالی از ورودم به دانشگاه می گذشت.حالا دیگر چند واحدی پاس کرده بودم واز حالت آکبندی خارج شده بودم.اگرچه میخواندم،اما دیگرمثل سابق تمایلی به کسب نمره های درجه اول نداشتم،چون هیچ کس نبود که قدرعلم را بداندوبه آن ارج نهد.به دنبال گمگشته ام می گشتم که بتوانم برای بهتر مطرح شدن ازآن استفاده نمایم
چند سالی بود که بازارمسایل سیاسی حسابی گرفته بود.شعارهای بیخود وتوخالی که هدفی جز فریب نداشتندوچه قدر خوب می توانستند با آن ظاهر فریبنده شان انسانهای ساده را به سمت خود جذب کنند.دامنه درگیری های سیاسی به دانشگاه هم کشیده شده بود.هرروزتجمع،درگیری،دعوا،اعتصاب،اعتراض 
وعدم حضور در کلاس ها
همه اینها یک چیز به دنبال داشت.پایین آمدن کیفیت آموزش وبدنام شدن دانشجو.با وجود خریتم خیلی راحت فهمیدم که برای بالا رفتن،نردبانی بهتر از سیاست پیدا نمی شود.چه راحت افرادمختلفی که با این پله برقی ،سریع به اوج رسیده بودند؛بدون اینکه حتی لیاقت داشته باشند.بهترین راه هم برای من حضور دراین محافل وهمرنگ شدن با آنها بود.اگرچه در ابتدا قبول من با شرایطی که داشتم برایشان مشکل بوداما به هرترتیب که بود توانستم نظرمساعد حضرات راجلب وواردورطه سیاست شوم.مطالعات زیادی در این عرصه داشتم؛پس حضور در جلسات وبحث پیرامون مسایل مختلف برایم خیلی راحت بود
***
تازه داشتم در حزب جا می افتادم که احس
اس کردم،درگیر مساله ای شده ام.چیزی که برایم خیلی تازه بودوتا به حال اصلا به ان فکر نکرده بودم.شاید فرصت این را نداشتم.در وجودم نوعی گرمی حس می کردم.بالاخره من هم علی رغم پیشگیری های شدید،دچاریکی از دردهای سه گانه دانشگاهی شده بودم.آری!عشق.چیزی که حتی در مخیله ام هم نمی گنجید.منی که همه را به خاطر این حس بی معنی سرزنش می کردم،مسخره می نمودم واستهزا؛که این حرفها فقط برای فرار از واقعیات است وعشق فقط مال قصه هاست؛حالا خودم هم دچار همین درد مهلک شده بودم.اوایل غیر قابل قبول بود.با خودم می جنگیدم ونفسم را به مبارزه می طلبیدم.خیلی سخت بود.دل سنگی من که هیچ وقت هیچ کس را به حضور نمی پذیرفت،عقل من که کاری جز مطالعه انجام نمی دادچگونه می توانست مطلبی چنین سنگین را پردازش نماید.گرفتار عجب دردی شده بودم.حالا،حال افرادی که چهارتا چشمهایشان را به طاق می دوختند می فهمیدم.بالاخره این قلب صخره ای من هم داشت نرم می شد. "" روی قلبم نوشتم عبور ممنوع ، عشق آمد وگفت که بی سوادم ""
طرف مقابلم فردی موقر بود ومتین.به قول بچه ها ادم با کلاسی بود که هیچ کس را محل نمی گذاشت.اما من نه یک دل که صد دل عاشق اوشده بودم.عشقی پاک وصاف.مثل یک چشمه زلال.تنها اشکال موجود تفاوت انسان وخر بود.عشقی این چنین تا به حال تعریف نشده بود.چیزی ماورای طبیعی.غیرقابل باور وشایدافسانه ای.اما مهم من بودم واو.گرچه سعی می کردم واندهم وهمچنان به فعالیت های سابقم ادامه دهم،اما چهره اش مدام جلوی رویم بود.ظاهر آرام ومعصومش حتی آرامش شبهایم راربوده بود؛اما تنها دزدی بود که دوستش دارم.هر کاری می کردم،نمی توانستم فراموشش کنم.توی کلاس به جای توجه به درس مبهوت او بودم.نگاهش می کردم ،می پاییدمش واگر با کسی حرف می زد ناراحت می شدم.کم کم به او نزدیکتر شدم.به بهانه های مختلف جلویش را می گرفتم،به حرف می کشاندمش،جزوه می گرفتم واو را به مباحثه های مختلف دعوت می کردم. تحملم می کرد ،جوابم را مودبانه می دادوبعد لبخند ملیحی می زد ودورمی شد.هیچ رفتار ناراحت کننده ای انجام نمی دادوخیلی راحت مرا می پذیرفت.داشت باورم می شد که او هم به من علاقمند اشت.واقعا هم اینطور بود
چند ماهی به همین ترتیب گذشت وروز به روز فاصله من واو کمتر می شد.با وجود اینکه سراسر وجودم را شوق رسیدن به او فراگرفته بود،اما هیچ کس متوجه ماجرا نشده بود.احساسم به من می گفت که حالا وقتش است.بایددلم را به دریا میزدم.تصمیمم را گرفتم.بایستی واقعیت را به او می گفتم؛که چقدر دوست دارمش!نمی توانستم رویش را نگاه کنم وبه اوبگویم.مثل بقیه نبودم که بی خیال دنیا باشموخیلی راحت چپ،راست پیشنهاد دهم.شرم داشتم.خیابان ها را متر می کردم وبه چگونگی اجرای نقشه ام می اندیشیدم.چه آینده ای می توانستیم با هم بسازیم؟کاخ ارزوهای من هم داشت برای خودش رنگ ورویی می گرفت.دستم ئر دست او با هم قدم می زدیم وزندگی خویش را می ساختیم.در رویاهایم غرق بودم که چشمم به کارت پستالهای یک کتابفروشی افتاد.فکر خوبی بود .داخل شدم وکارتی با منظره عاشقانه نیم رخ چهره یک دختر زیبا را با منظره ای غم انگیز در یک شب تار نشان 
می داد ورویش حک شده بود: برای تو
فوری گرفتمش وبا عجله به راه افتادم.فکر کردن روی متن نامه خیلی سخت بود.اولین باری بود که چنین حماقتی می کردم وچقدر شیرین بود.لای چند تا کتاب رمانتیک رابازکردم واز هر کدام جمله ای دزدیدم.همه راسرهم کردم،یک شیشه ادکلن هم خالی کردم روی نامه.بعد گذاشتمش لای کارت پستال وداخل پاکت.روی پاکت هم نوشتم تقدیم به بهترین بهترین ها.یک شاخه گل سرخ هم ضمیمه نامه مذکور کردم
هنوز هم دودل بودم.نمی دانستم کاری که می کردم درست بود یا نه.نمی خواستم بیشتر از این ذهنم مشغول قضیه باشد.از پله ها پایین می آمد،دلم هوری ریخت پایین.جلو رفتم.سلامی کردم وپاکت را به او دادم وبلافاصله گل سرخ،که می گفتند رنگ دل عاشق است.
سریع دور شدم.فردا روز تقدیر من بود: خوشبختی یا بدبختی.یکی از این دو انتظارم را می کشید.دراتاقم نشسته بودمکه،ناگهانصدای پایی مرا به خود آورد.دنگ،دنگ،دنگ.سرم رابلند کردم.خودش بود ،جلوی در..دلم هوری ریخت پایین.بی اختیار از جایم بلند شدم سلام کردم ویک لبخند تصنعی.جلوتر آمد.حالا دقیقا روبرویم بوددرفاصله نیم متری.نفسم بند آمده بود.احساس گرمای شدیدی وجودم را فراگرفته بود.گونه هایم از شدت هیجان سرخ سرخ می نمود.از بدنم بخار بلند می شد.تا به خودم آمدم دردشدیدی روی سرم احساس کردم.گلبرگهای گل سرخ دانه دانه به زمین می افتادوتکه های پاره شده نامه بود که از جلوی دیدگانم سان می دیدند.سرم از احساس شرم می چرخیدچشمانم سیاه تاریکی می رفت.آرام نشستم روی صندلیوبه صدای دیلینق دیلینق کفش هایی که داشت دور می شد،گوش سپردم.تکه های پاره شده نامه را جمع کردم وبه هم چسباندم.تکه های نامه به هم می چسبید؛اما دل مثل قوری شکسته من چه؟
فکر می کردم.آیا حتی ارزش یک ردمحترمانه را نداشتم؟آیا جواب من یک مشت بود؟؟!عشق پاک من به سخره گرفته شده بودواین توهینی بود به شخصیتم.نمیدانم کجای کار من می لنگید؟کجا اشتباه کرده بودم.چرا نمی خواستند قبول کنند که من هم وجوددارم.من هم می توانم عاشق باشم.حالا می فهمیدم که با وجود هوش سرشارم به یک نکته توجه نکرده بودم وآنغرور انسان بود.خودخواهی بیش ازاندازه ای که اجازه نمیداد،هیچ کسی جز خود راببینند.منیت انسان؛همان نکته منفی بود که من ازیادبرده بودم وچه اشتباه بزرگی مرتکب شدم که این ویژگی سخیف نفس را فراموش کرده بودم.خودخواهی کاذب وظاهر بینی ،حاصلی جز روزگار من نداشت
***
نگاهی به نامه انداختم.می ارزید یک بار دیگر بخوانمش.لااقل به یاد آن خاطرات خوشی که موقع نوشتن نامه برای خودم ساخته بودم.عینکم را به چشم زدم وپوزه ام راکمی جلو بردم
نازنین نگارم ! با سلامی که از قلب خسته من گرمی می گیرد،آغاز می کنم مطلب دلبرانه ام را.چه بگویم از آن لحظه ای که تورا دیدم وشیفته ات شدم.تورا همیشه در خاطراتم ودر طویله آرزوهایم می جستم وحال برروی آخر زمینی یافتمت.احساس بی پایانم را پاسخی ده ومرا به آسمانها ببر.بپذیر که با هم می توانیم به افق های دوردست برسیم.دستت را در سم های من بگذار وبا من بتاز
دوستدار تو
خر
نامه قشنگی ب
ود.ساده وزیبا .اما حیف،حیف که به سرنوشت بدی دچار شد.قلبم به شدت متاثر بود.اما برای اینکه نشان دهم کم نیاورده ام به کل بی خیال قضیه شدم،یا لااقل خودم را زدم به بی خیالی،گرچه خیلی سخت بود.باید می فهمید که من دپرس نشده ام واین ماجرا هیچ تاثیری برروی من ندارد.بااین کلمات خود راتسکین می دادم وسعی می کردم سرم را با کارهای دیگری مشغول نمایم.شکست سختی بود،اما می توانست مقدمه ای برپیروزی های بعدی باشد.پیروزی هایی که در انتظار من بود. آینده ای درخشان
***
شکست عشقی باعث شد ،قبل ازانجام هر کاری مطالعه گسترده ای روی آن انجام دهم.این عامل به شدت درمسایل سیاسی به داد من رسیدوموجب شدپخته تر شوم.درجلسات شرکت می کردم،نظرمی دادم وبحث می کردم.ویژگی احساس شکست ناپذیری مخالفانم را یکی پس از دیگری ازسرراهم برمی داشت.با این خصوصیت کم کم عضو شورای مرکزی حزب شدم وحالا،یکی از تصمیم گیرنده ها.چون فصیح بودم وحاضر جواب به عنوان سخنگو نیز انتخاب شدو.دیگر آرزوهایم زیاددورنمی نمود،اما مسیر سختی پیش رویم بودوباید بیشتر ساخته می شدم.هرروزمیتینگ وسخنرانی پشت سرهم.احساس می کردم اطرافیانم ازوجودم استفاده می نمایند.وقتی حرف می زدم مخاطبانم مجذوب سخنان زیبا وعالمانه من می شدند.زیاداهل شعار نبودم هر چه می گفتم عمل می کردم.آوازه اشتهارم روزبه روز گسترده تر می شدوهمین کافی بود تا به عنوان دبیر کل حزب انتخاب شوم.بالاترین درجه ای که می توانستم در جمع اعضا داشته باشم.دیگربا ماشین ضدگلوله رفت وآمد می کردم وبادی گاردداشتم.روزنامه نگاران برای گرفتن یک مصاحبه با من دست وپا می شکستندوعکاسان ازهر فرصتی برای گرفتن عکس استفاده.از وزارتخانه ها برای کسب حمایت پیشنهادسفرهای خارجی می آمدوصدها میلیون که به حساب شخصی ام واریز می شد.اما این چیزها مرا مغرور نمی کرد،اجازه نمی دادم درخت خودخواهی در وجودم ریشه بدواند.من هنوز هم همان موجودقبلی بودم.بی ادعا وخاکی وهمین ویژگی ام باعث محبوبیت بیش از اندازه ام شده بود.هرکسی مرا می دید لب به تحسین می گشودوازآینده درخشانم سخن می گفت.در دانشگاه دوستانم دورم حلقه می زدند وازتوانایی های خود می گفتندوطلب مقام ومرتبت می کردند؛البته در آینده.من هم به جای وعده سرخرمن،به فراخورحال ودانسته هایشان پیشنهادهایی برای پیشرفتشان می دادم
روزگار به همین منوال می گذشت وگویی فعلا روی خوش سکه به نامم افاتده بود.اوضاع سیاسی ام روز به روز بهتر می شد . انتخابات کابینه دولت نزدیک بود وحزب مرا برای نامزدی زیر فشار قرار داده بود.کمی ناز وعشوه آمدم وهزار تا بهانه بنی اسراییلی آوردم: -بابا سرم خیلی شلوغ است... این کارا به من نیومده... آدمهای مخلص تر از من هم هستندو...اما کسی ازدرونم خبر نداشت.درون دلم قند آب می شدوبال بال می زدم برای آن روزی که سوگندنامه نخست وزیری ام را در مجلس می خواندم.بالاخره بعد از کشمکش های فراوان قبول کردم که وارد بالاترین عرصه سیاست شوم ودقیقا همین لحظه بود که بزرگترین اشتباه زندگی ام را مرتکب شدم
تبلیغات وسخنرانی های پیش از موعدآغاز شدومطابق معمول کاندیداهای دیگر شروع به شعارپردازی نمودند .هزاران دروغ،حقه ووعده که هیچ کدام قرار نبود جامه عمل بپوشند.تبعا حزب متبوع من هم برای خودشعارهایی داشت.وبرای اینکه از رقبا کم نیاوردشروع کردند به تبلیغات بیهوده ووعده های پوچ : آزادی...برادری...مسکن...شغل...عدالت اجتماعی...برابری...استقلال زنان...دموکراسی...جامعه مدنی و... .اما این ها با اصالت من تفاوت داشت.من اهل شعارنبودم.قبلا برضد این اعمال تبلیغ کرده بودمو... .تصمیم خود راگرفته بودم وبه واقعبت روی آوردم وهر چه حق
یقت بود،گفتم:ماهیت سیاست یعنی ریا،دروغ وفریب.ومن در چه دامی اسیر شده بودم . وای!که برای فرار از آنچاره ای جز نابودی اطرافیانم نمی دیدم.زدم به سیم آخر؛هر چه واقعیت بود گفتم وهمه را رسوا نمودم. اما ،عافل از اینکه من یک نقطه ضعف بزرگ داشتم وآن متفاوت بودن با آدم ها بود.یک استثنایی والبته مضحک ترین نوع استثنا! سوار آسانسور ترقی شده بودم که ناگهان بندآن رابریدند.به همان راحتی که بالا می رفتم،حتی خیلی راحت تر وسریعتر از آن به زمین خوردم،طوری که آش ولاش شدم
نمیدانم کجا خوانده بودم که نوشته بود اگرپاتیناژمی کنی ،طوری سر بخورکه زمین نخوری.لااقل اگر خوردی بتوانی سر پا بایستی. من قاعده اسکی را نمی دانستم وطوری به زمین خوردم که تا آخر عمر مفلوک شدم.دوستان محترم ورسوا شده ام به راحتی آب خوردن وخیلی ساده تر از آن چیزی که فکرش را بکنید،پرونده ای چند کیلویی برایم ساختندورویش انگ خیانت چسباندند.بعد هم دادگاهی صحرایی که با پول ساخته شده بود ویک حکم تبعید.واین پایان کارم بود
***
حالاگوشه این زندان نشسته ام وآرزوهایم را بر باد رفته می بینم. خوب می فهمم جواب سوال ابتدای کارم را.من حد خود را نمی دانستم.اینجا دنیای بشری بود ومن محکوم به بودن در جایگاه خویش.تعرض از این امر مستوجب تاوان بود.جرم من تعدی از سرنوشت مقدرم بود.تقدیر برای من خر بودن را رقم زده بودوبالا رفتن از این مرحله برای بشر
یت قابل قبول نبود.سرنوشت من دراوج و حضیض،خریت بودیک بارکش به تمام معنی وتخطی از این امرمرا به کنج عزلت این تاریکی فرستاده بود
حال من بودم واین تاریکی.من وتنهایی .من وهزاران سوال لاینحل ومن ویک حکم تبعید به نزد هم کیشانم. تبعید؛از جایی که متعلق به آن بودم به مکانی که هرگز درکش نکردم
افسوس ! که پس از این همه تلاش من هم به سرنوشت یک خر دچار شدم؛ طعمه ای لذیذ برای گرگ ها در بیابان سرد
پایان
از خاطرات خری که بیشتر از حقش می دانست
امروز را برای تو می نویسم 16 شهریور 84؛تویی که عقاب تیز پرواز قله های عشق بودی . فاتح ، فاتح آفتاب .16 شهریور برای تو معنی دیگری داشت . تو به بیکرانه هستی می رسیدی . اوج قله عشق . معراج اندیشه 
